 |
Когда я впервые увидела Анастасию Мирончик, была поражена тем, что эта хрупкая девушка имеет столько значимых спортивных наград. Например, в мае 2010 года на Кубке Беларуси молодая слутчанка взяла абсолютно заслуженное первое место. А в Лозанне (Швейцария) на седьмом этапе «Бриллиантовой лиги» по лёгкой атлетике – «Атлетиссима» Анастасия показала в лучшей попытке результат в 6 м 57 см и заняла шестое место. Таких успехов в Беларуси по прыжкам в длину никто не достигал вот уже 20 лет!
Напярэдадні Міжнароднага дня абароны дзяцей у гарадскім Доме культуры сабраліся лепшыя школьнікі Случчыны – прызёры раённых прадметных алімпіяд, каб атрымаць заслужаныя дыпломы і віншаванні.
«Студентка, комсомолка, спортсменка и просто красавица…». Эти слова из известного советского кинофильма с уверенностью можно отнести к Ольге Соловей, одной из участниц молодёжного фотопроекта «Мисс ИнтерREGIONалЬ» от Слуцкого района.Мы – случчане!
Ці маглі ўявіць сабе Ганна Рудзяк і Андрэй Дробыш (на здымку) – вучні сярэдняй агульнаадукацыйнай вячэрняй школы №3 горада Слуцка, што іх спатканне ў сераду, 10 сакавіка 2010 года, на набярэжнай ракі Случ скончыцца выратаваннем з вады дзвюх маленькіх дзяўчынак?
Імя Алімпіяды Пятроўны Жыбуль занесена ў кнігу «Памяць», яна – чалавек на Случчыне вядомы і паважаны. Сваёй ударнай працай праслаўляла родную старонку, за што ўзнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, удастоена звання «Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Беларускай ССР». А.П. Жыбуль неаднаразова станавілася пераможцай сацыялістычнага спаборніцтва і ўдарнікам камуністычнай працы.
Прадавец камунальнага ўнітарнага прадпрыемства «Універмаг “Слуцк”» Ілона Уладзіміраўна Буцько ў абласным конкурсе прафесійнага майстэрства сярод прадаўцоў нехарчовых тавараў заняла першае месца, атрымала дыплом першай ступені і рыхтуецца да ўдзелу ў рэспубліканскім конкурсе.
Валентина Павловна Русак родилась 8 августа 1936 года в Росcии, в деревне Давыдково Пашехоно-Володарского района Ярославской области. В 1938 году её родители переехали в соседнюю деревню Федоринская. В Пашехони В.П. Русак закончила семилетку, в 1954 году уехала в Ленинград на комсомольскую стройку. Работала каменщиком, активно участвовала в социалистическом соревновании – бригадном, персональном, часто выходила в победители.Алея зорак
Анастасія Баравая не вучылася ў пятым класе, не пойдзе ў дзясяты: з дзявятага – адразу ў выпускны, адзінаццаты. Праўда, гэта не ад яе залежыць – асаблівасці школьнай рэформы. А перамогі ў творчых конкурсах, прызавыя месцы на алімпіядах – у прамой залежнасці ад здольнасцяў і характару дзяўчыны, майстэрства яе педагогаў.
На парозе дома, акружанага кветкамі, мяне добразычліва сустрэла светлавалосая, блакітнавокая прыгажуня ў форме нацыянальнай алімпійскай зборнай Беларусі:
“Якія яны розныя! Які насычаны колер! Якая глыбокая думка! Глядзіце, які позірк у жанчыны на гэтай карціне!” – толькі і чулася з розных куткоў выставачнай залы. Васямнаццаць юных случчан хваляваліся перад пачаткам. Бачна было, што гэты дзень для іх – адметны, сваеасаблівы пераход да новага этапа жыццёвага шляху. Адзнакі, якія яны атрымалі за дыпломныя работы – не проста колькасны паказчык іх здольнасцяў, вынік чатырох гадоў навучання.
